ną, iż Alfred spotkawszy go przy jednym ze stolików, na którym grano, zatrzymuje mówiąc." Jakąż masz minę, mój kochany Robino... nieposzczęściła ci się gra zapewne?"
— "Przegrałem sto talarów! "
— "Nic to, to się odegrasz... "
Alfred odchodzi, a Robino powiada:
— "Dobry chłopiec, to nic!!.. Gdybym przegrał sto talarów, nigdybym się po nich nie pocieszył!... Ale pewny jestem ze tego nie zrobię, bo niemam tylko dwadzieścia pięć franków;... spróbujmy... może wygram; powiadają jednak, że w tych licznych zgromadzeniach nic dobrze jest grac w karty... Ale u Barona de Marsej, muszą być sami tylko uczciwi ludzie;... wszak to równo, będę dosta. wiał do wygrywającego — to najlepiej."
Robino zbliża się do stolika, pytając "Przy kim szczęście?" Ale szczęście zmie-

nia się wkrótce, przegrywa swoje dwadzieścia pięć franków. Wówczas kryjąc ile możności zły humor, oddala się.
— "Otoż i po niedzielnych projektach! Franusia pójdzie sobie na obiad do ciotki... a ja sobie będę grać na gitarze!... Otoż to potrzeba było ubierać się, najmować pojazd i przyjeżdżać tutaj.... Otoż to zabawa!... kobiety sobie żartują!... męszczyzni patrzą jak na raroga, gracze ogrywają, nim się człowiek obejrzy!.. Oj Franusia prawdę mówi, lepiej się zabawić można u pani Saki, albo w teatrze Fiunambiul, kiedy grają Zbrojne widmo (Fantòme armé). Pójdę do buffetu.... kiedy lodów w kieszeń schować nie mogę, to mogę wziąść pomarańcz lub ciasteczek."
Robino idzie do buffetu, nie było już pomarańcz, ale ciastek co niemiara; napycha niemi kieszenie, i idzie ku wscho-